27 Ekim 2014 Pazartesi

Gözlük Aralama Sanatı.. (uzun süreden sonra bir deneme denemesi)




İnsanın kemikleri gibi; hayalleri, umutları, hevesi, kalbi de kırılabiliyor. Ne yazık ki fiziksel acı, bunların yanında ancak devenin kulağının içindeki bir kıl kadar olabilir.
 Hep şuna inanırım, "Hayatta hiçbir şey karşılıksız değil." Eğer kuralı çiğneyip bir eylemi karşılıksız yapmaya çalışırsanız, elinizde kuralı çiğnemiş olmanın verdiği keyif veya zafer sevinci değil; sadece hüzün, hüzün ve hüzün kalıyor.
 Böyle karamsar ve realist yazılar (bakın bu iki kelime ne kadar da uyumlu, karamsarlık ve realistlik...) yazmayı bırakalı çok olmuştu, bir daha da hiç yazmam diye düşünüyordum. Fakat bu eski alışkanlığımın gözü kör olsun, bazen hayattaki her acıya, hüzne,
adaletsizliğe karşı koruma özelliği olan pembe gözlüklerimi hafifçe aşağı itiyorum ve gözlüğün üzerinden çıplak gözlerle bakıyorum -veya bakmaya çalışıyorum.- hayata. Ama o kadar kötü, o kadar acı dolu ki dünya; gözlüğü aralamamla yerine itmem bir oluyor. Gözlüğü tamamen atıp tam bir realist olarak dünyaya göz atmak şöyle dursun, bunun düşüncesi bile korkunç geliyor.  İşte yazdıklarım, çizdiklerim; hep aklımda kalan o kısa süreli görüntülerden çıkıyor...


-Bloga defalarca denemelerini yazıp silmiş kararsız bir insan olarak bu yazıyı atmak bile büyük cesaret benim için. İyi/kötü eleştirel yorumlarınızla bana destek olursanız çok sevinirim.- 

2 yorum:

  1. Realist ve karamsar bir insan olarak; hoşuma gittigini belirtmek isterim��

    YanıtlaSil
  2. Tamamen realist ve karamsar değilim :) Ama bir tarafım hep karamsar tabii...

    YanıtlaSil